چو در چمن روي از خنده لب مبند آنجا

شاعر : امير خسرو دهلوي

که تا دگر نکند غنچه زهر خند آنجا چو در چمن روي از خنده لب مبند آنجا
چو جان بجاست چه سوزد کسي سپند آنجا رخ تو ديدم و گفتي سپند سوز مرا
که ديده روي تو بيند چه جاي پند آنجا کسان بکوي تو پندم دهند و در جايي
که آفتاب نيارد شدن بلند آنجا به خانه‌ي تو همه روز بامداد بود
مگير سخت که ديوانه يي است چند آنجا بشانه شست تو مي‌بافت زلف چون زنجير
رسد زجعد کمندت خم کمند آنجا کجا روم که ز کوي تو هر کجا که روم
چگونه اند اسيران مستمند آنجا ز زلفش آمد ياي باد حال دلها چيست؟
مگر که خسرو بيچاره دردمند آنجا برآستان تو هرکس به رحمتي مخصوص